Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018

Σκοπιανό, η ευκαιρία της Εκκλησίας να ξαναβρεί την λαϊκότητα της



Γέροντα δεν ήσουν εκεί όταν με έδιωχναν από την δουλεία. Όταν αυτοκτονούσα στο Σύνταγμα. Όταν μου έπαιρναν το σπίτι. Όταν μπήκα σε ανελαστικές μορφές εργασίας για ένα φτωχό κόμματο. Γέροντα εσύ μου δίδαξες ότι πρέπει να πατάξουμε την αδικία. Εσύ μου είπες ότι, όταν ο Βασιλιάς ήθελε να πάρει το σπίτι της χήρας, ο Άγιος Χρυσόστομος μπήκε μέσα και είπε θα το γκρεμίζετε μαζί με εμένα. Γέροντα γιατί δεν είσαι δίπλα μου τις φορές που γκρεμίστηκα. Μου είπες ότι θα ήμαστε μαζί και εγώ γιατί νοιώθω μόνος; Και τώρα Γέροντα για τις εκκλησιαστικές αδιάφορες για εμάς υποθέσεις είσαι χλιαρός για την Μακεδονία. Κάποιος Μητροπολίτης γέροντα είπε ότι αν δοθεί το όνομα της Μακεδονίας στα Σκόπια θα είναι εθνική προδοσία. Εννοούσε και εσένα Γέροντα. Όποιος δεν είναι μαζί μου είναι εναντίων μου Γέροντα. Είμαι ο Λαός. Και όταν ο Λαός πάρει την κατάσταση στα χέρια του θα είσαι μέσα στους ενόχους, εσύ έβαλες τον εαυτό σου στο κάδρο. Γέροντα έχεις την τελευταία ευκαιρία να κατέβεις με τον Λαό. Α! Και αν σε βαραίνουν τα στολίδια να τα πετάξεις. Δεν ταιριάζουν στην  αληθινή Εκκλησία…

Κώστας Ζουρδός

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Η αγάπη πέρα από τον έρωτα…


Η Μαρία τελειώνει το πανεπιστήμιο και διορίζετε σε μια κλινική. Με τον Γιώργο γνωρίζονται από παιδία. Είναι ο παιδικός της έρωτας. Σχεδιάζουν να παντρευτούν. Ο μεγάλος πόλεμος ξεκινάει. Λίγο πριν φύγει ο Γιώργος για το μέτωπό αρραβωνιάζονται. Έξι  μήνες μετά ένα τηλεγράφημα της ανακοινώνει ότι ο Γιώργος σκοτώθηκε σε κάποιο όρυγμα. Η Μαρία μένει πιστή στον παιδικό της έρωτα θέλοντας να κρατήσει για πάντα την μνήμη του Γιώργου ζωντανή μέσα της και με αυτό τον τρόπο να τον βοηθήσει στην «νέα του κατάσταση». Αισθάνεται  πως μόνο μια αληθινή αγάπη θα μπορούσε να αποκαταστήσει σ’ ένα εωθινό φως αυτό το πρώτο αίσθημα, ενώ κάθε καθαρά αισθησιακή περιπέτεια θα κινδύνευε να σπάσει την αλυσίδα της κοινωνίας που ένας κρίκος της είχε γίνει αόρατος χωρίς γι’ αυτό να πάψη να υπάρχει. Η Μαρία δεν έχει γνωρίσει ποτέ την σωματικότητα. Αλλά μια αληθινή αγάπη δεν είναι κάτι που μπορεί κανείς να το επιδίωξη. Είναι πάντα χάρη απροσδόκητη. Για την ώρα όλο το βάρος της Μαρίας πέφτει στους αρρώστους της.

Όταν η αγάπη έχει το όνομα σου: Σοφία Πρεσβυτέρα.




Πολλές φορές αναφέρουμε τα κατορθώματα σπουδαίων αντρών. Στην περίπτωση του Πρωτοπρεσβυτέρου Ιγνάτιου Παπασπηλίοπουλου οι αναφορές είναι και δίκαιες και λίγες. Όμως πίσω από όλα αυτά υπάρχει μια σπουδαία γυναίκα, σύντροφός, συνεργάτης, μάνα, γιαγιά. Δεν την γνωρίσαμε πολύ. Όχι από διάθεση απόστασης αλλά γιατί είχε μάτια μόνο για έναν. Και ήταν πάντα κοντά και δίπλα στα παιδία της με αυτοθυσία. Συνεργάτης στο έργο αλλά αθόρυβος και ουσιαστικός. Φιλόξενη που πάντα άνοιγε το σπίτι της για τραπέζια που ενώνουν τους ανθρώπους. Δεν ασχολήθηκε με μικρότητες και λόγια ανούσια. Πολλές δεκαετίες δίπλα στον Π. Ιγνάτιο. Γνωρίζω ότι δεν θα ευχαριστηθεί με το δημοσίευμα μου. Αλλά θα ήταν άδικο να μην υπήρχε. Πρεσβυτέρα Σοφία αν η αγάπη είχε πρόσωπο αυτό ήταν το δικό σας. Σας ευχαριστούμεγια όλα.

Κώστας Ζουρδός

Πορφύρας 1979-1980






H παραπάνω φωτογραφία είναι από την ποδοσφαιρική χρονιά 1979-1980 όταν ο Πορφύρας αγωνιζόταν στην Β΄ Κατηγορία. Δυστυχώς δεν έχουμε μάθει ακόμα τα ονόματα των παραγόντων τις φωτογραφίας. Ελπίζω να το μάθουμε. Είναι σημαντικό να αναφέρουμε και τα ονόματα τους γιατί έδιναν και την ψυχή τους. Από τους ποδοσφαιριστές διακρίνουμε τους: Σαρρής, Δεναξάς, Παπαδογεωργάκης, Γκαρώνης, Πολέμης, Ρέστος, Γεραπετρίτης Κασίμης, Χριστοφίδης, Διαμαντής, Αγελαδαράκης Καλαρίτης και άλλοι.

Κώστας Ζουρδός.

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

Η αγάπη πια δεν μας ζυγώνει…





Όταν ήμασταν έφηβοι θέλαμε να τραγουδάμε σαν τον Γιώργο Νταλάρα, να μοιάζουμε στον Τζέιμς Ντιν, να μιλάμε ποιητικά σαν τον Ελύτη, να γράφουμε σαν τον Καζαντζάκη και να έχουμε το ευφυές χιούμορ του Μπενίνι. Τα λεφτά δεν μας ένοιαζαν αν και καμία φορά ισχυριζόμασταν πως στο μαιευτήριο αντί ο Ωνάσης να πάρει εμάς πήρε κατά λάθος τον Αλέξανδρο. Όλα αυτά αφότου είχαμε ξεμπερδέψει με το κρυφτό και την αμπάριζα. Όλα αυτά για να εντυπωσιάσουμε σε κάποιο πάρτι. Με τις ώρες στον καθρέπτη για να φτιάξουμε το μαλλί κοκοράκι βάζοντας του πάνω όποια υγρή ουσία νομίζαμε ότι θα το κρατάει κοκαλωμένο, κυρίως λεμόνι. Κάνοντας  πρόβες στον καθρέπτη για το πώς θα κρατάμε το κονιάκ και αποστηθίζαμε ατέρμονες συναισθηματικές ατάκες από τα σινερομάντζα. Και όλα αυτά για τα μάτια κάποιας κοπελιάς που επίμονα μας κοίταζε στο πάρτι και που σταδιακά διαπιστώναμε ότι κοίταζε κάποιον άλλον. Μέσα στην αγνότητα τους όλα αυτά. Μέσα στα ιδανικά μιας εφηβείας που θέλει να βγει στην επιφάνεια χωρίς να πνίξει κανέναν. Που θέλει να επαναστατεί για τα πάντα και να τσακίζει όπου βρει την αδικία. Με αυτό το γεμάτο εφηβικό οπλοστάσιο και με την κρυφή ελπίδα πως εμείς θα αποτελέσουμε την σπίθα που θα βάλει φωτιά στο αύριο μπήκαμε στα πανεπιστήμια. Βγήκαμε στους δρόμους για όλους τους λαούς της γης, κρατήσαμε λάβαρα και σημαίες, φωνάζαμε συνθήματα και παιανίζαμε τραγούδια. Εκεί  χώραγε και ένα καπηλειό με τους φίλους να τραγουδάμε παρέα με την φωνή του τραγουδοποιού με στίχους για χάρτινα φεγγάρια για ψεύτικες ακρογιαλιές και για έναν τρελό που ξεροσταλιάζει στα σκαλιά της αγαπημένης του αντέχοντας την ρετσίνια αλλά όχι την δική της απονιά.

Πορφύρας, διδάσκοντας ήθος.



 Το πρώτο πράγμα που απασχολούσε τους παράγοντες του Πορφύρα ήταν το ήθος των αθλητών του, και η πνευματική τους πρόοδο  και ύστερα οι αθλητικές ικανότητες. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η διοίκηση της ομάδας τιμούσε τους αθλητές της για το ήθους τους και την καλλιέργεια τους. Σας παρουσιάζουμε σήμερα μια επιστολή που έστειλε ο αείμνηστος τότε Πρόεδρος του Πορφύρα στον ποδοσφαιριστή της ομάδας Μανόλη ( Λάκη) Γεραπετρίτη. Η επιστολή αναφέρει:

« Φίλε Λάκη,
η πρόοδος σου τόσο στον αθλητισμό, όσο και στο στίβο της ζωής, μας δίνει την      χαρά να σε βραβεύσουμε στην γιορτή της κοπής της Πίττας του ομίλου μας, που θα γίνει στο ΣΙΝΕΑΚ ( κάτω από το Δημαρχείο ) την Τετάρτη 21. 1. 87 και ώρα 8 μ.μ.»

«Με εγκατέλειψαν σε μοναστήρι οι γονείς μου - Η ουλή είναι η ζωή μου»


Καταιγιστική, όσο και συγκινητική η εξομολόγηση του άσσου της Μπάγιερν Μονάχου, Φρανκ Ριμπερί, ο οποίος δεν δίστασε να ξεδιπλώσει στους δημοσιογράφους τις πιο σκοτεινές πτυχές των εξαιρετικά δύσκολων παιδικών χρόνων που βίωσε. Ο Γάλλος ποδοσφαιριστής Φρανκ Ριμπερί μιλώντας για τα δύσκολα παιδικά χρόνια του, δεν δίστασε να αποκαλύψει πως εγκαταλείφθηκε από τους γονείς του, όταν ήταν μόλις λίγων ημερών, ενώ αναφέρθηκε στην ουλή-σήμα κατατεθέν που φέρει στο πρόσωπό του. Όπως ανέφερε οι βιολογικοί γονείς του τον εγκατέλειψαν σε ένα μοναστήρι, ενώ στα δύο του έπεσε θύμα τροχαίου, με αποτέλεσμα το πρόσωπό του να σημαδευτεί για πάντα από μια ουλή που στάθηκε αφορμή να γίνει αποδέκτης για πολλά χρόνια χλευασμού και bullying στην πιο τρυφερή ηλικία των παιδικών του χρόνων. Σήμερα ο 34χρονος Γάλλος μέσος δεν διστάζει να ανοίξει τα χαρτά του για αυτά τα σκοτεινά χρόνια της ζωής του, καθώς όμως και για τα σημάδια που συνεχίζει να φέρει στο πρόσωπο αλλά και στην ψυχή του.

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος τον Φεβρουάριο στον Πειραιά




Ένα όνειρο γίνεται πραγματικότητα, ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος θα έρθει στην γενέτειρα του πόλη τον Πειραιά για τιμητικές εκδηλώσεις από τον Δήμο μας. Σήμερα ο Δήμαρχος Πειραιά το ανακοίνωσε στο Δημοτικό Συμβούλιο. Πρέπει να πούμε για αυτήν την σπουδαία πρωτοβουλία, τα θερμά συγχαρητήρια στον Δήμαρχο Πειραιά Γιάννη Μώραλη, στον Εντεταλμένο Σύμβουλο Παιδείας κ Καλαμακιώτη Νικόλαο, στον Σύμβουλο Δημάρχου για θέματα παιδείας κ. Αγγελετάκη Γεράσιμο και ασφαλώς στον Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ. Πρέπει να τονίσουμε ότι ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος που γεννήθηκε στην Καστέλα του Πειραιά και ξεκίνησε ως κατηχητής στον Άγιο Βασίλειο δεν έχει τιμηθεί ποτέ από την πόλη μας.

Κώστας Ζουρδός

Η ζωή ποτέ δεν περιφρόνησε τους εραστές της…




Από αναβολή σε αναβολή το πήγαινα. Έβρισκα διάφορους τρόπους για να παρατείνω τον χρόνο κλήσης της στράτευσης. Στην ζωή ότι δεν θέλεις σου έρχεται και σου δίνει απαντήσεις με τον καλύτερο τρόπο. Ο πατέρας μου είχε εναν  ξάδερφος, αξιωματικός από τους πρωταιτίους της χούντας. Δεν τον είχα γνωρίσει. Πριν γίνει το πραξικόπημα τον είχε καλέσει ο  Παπαδόπουλος και του είχε πει: « θα αναλάβουμε την εξουσία για 6 μήνες και μετά θα την δώσουμε στους πολιτικούς». Το πίστεψε και προχώρησε. Έξι μήνες μετά παραπονιόταν γιατί δεν ακολουθήθηκε η συμφωνία για την παράδοση της εξουσίας στους πολιτικούς. Μπήκε στο περιθώριο. Δεν πήρε καμία κρατική θέση. Έμεινε στο στράτευμα. Όταν έπεσε η χούντα έπρεπε κάποιους να δικάσουν. Για το ποιους ξέρανε το πόσους δεν ξέρανε. Είπανε λοιπόν να δικάσουν τους πρωταιτίους. Ήταν και ο θειος μέσα. Είχε ευθύνη, σίγουρα. Αλλά για έξι μήνες. Δικάστηκε, καθαιρέθηκε, απομονώθηκε και μετά  έφυγε από τη ζωή βουτηγμένος στην στεναχώρια ενθυμούμενος πάντα τον ήχο που κάνει το εθνόσημο όταν ξηλώνετε από την στρατιωτική στολή. Δεν τον αγιοποιώ, μετά από τόσα χρόνια δεν το χρειάζεται. Αυτά από οικογενειακές τότε διηγήσεις. Μου ήταν αδιάφορες. Ήμουν τελείως απέναντι από αυτές τις πολιτικές σκέψεις. Εποχή της γοητείας της αριστεράς με έναν ριζοσπάστη κρυφά στην πίσω τσέπη του παντελονιού. Αμαρτίες της νεότητας θα μου πεις, τώρα ναι, θα σου απαντήσω. Αν και η νεότητα δεν γνωρίζει αμαρτίες, η αμαρτία είναι επιλογή και όταν είσαι νέος τρέχεις τόσο γρήγορα, που να προλάβεις να σκεφτείς.


Ίσως από τύψεις, ίσως από φιλότιμο, γιατί καμιά φορά το σύστημα ξεβράζει και τέτοια απίθανα αισθήματα για το ίδιο, τον αδερφό του θείου μου που είχε εμπλοκή στην επταετία τον διορίσανε πολιτικό προσωπικό στο ΓΕΣ. Και το σύστημα ανακουφίστηκε. Αυτός ό άλλος θείος λοιπόν πίεζε τον πατέρα μου να τελειώνω με τον στρατό γιατί σε λίγο θα έβγαινε στην σύνταξη. Σε τι τον εμπόδιζα; Είχε τους σκοπούς του. Ήταν στο γραφείο επιλογής των εφέδρων αξιωματικών. Και ήθελε φεύγοντας να δει έναν συγγενή με την στολή του αξιωματικού. Και διάλεξε εμένα; Σχεδόν παρανοϊκό. Ο πατέρας μου  το ήξερε αλλά δεν μου το αποκάλυπτε. Το βλέμμα του ημιάγριου νέου της παρατεταμένης εφηβείας που ακόμα δεν έχει τερματιστεί, μάλλον τον τρόμαζε. Μετά από πολλές πιέσεις δέχθηκα να συναντήσω τον θείο μου και να συζητήσουμε. Στην αρχή ήταν γλυκός, πόσο θα πάει αυτό, τι θα γίνει με εσένα και όλα αυτά τα σχετικά που λένε οι μεγάλοι από καταβολής κόσμου και που τώρα λέω και εγώ. Όταν μου αποκάλυψε τις σκέψεις του, πετάχτηκα από την θέση μου με τον τρόπο και την ταχύτητα που εγκαταλείπει ο πιλότος αναγκαστικά το αεροπλάνο του. Έγινε και πάλι γλυκός. Με έπεισε ένα μόνο επιχείρημα το ότι θα πληρώνομαι και θα είμαι αυτόνομος και ότι δεν θα κοιμάμαι στους κοιτώνες. Τα υπόλοιπα τα εξουσιαστικά με αηδίαζαν. Κάναμε μια συμφωνία, δεν ήθελα καμία άλλη εξυπηρέτηση κατά το διάστημα της στρατιωτικής μου θητείας. Και όχι απλώς το τήρησε με το παραπάνω αλλά κανόνιζε σε τακτά διαστήματα να παίρνω και τα ανάλογα μαθήματα. Τώρα ξέρω πως όλα αυτά τα κανόνισε ο Θεός για να παίρνω απαντήσεις.

Αντώνης…ένας πιστός φίλος με αγάπη...





 Χρόνια πολλά σε έναν φίλο που έχουμε τρέξει μαζί πολλά χιλιόμετρα φιλίας. Κατηχητικό, κατασκήνωση, βόλτες, ταξίδια. Το σημαντικότερο με τον Αντώνη είναι πως όταν διαφωνούμε ερχόμαστε πιο κοντά. Και τελευταία επειδή μας αρέσει να φιλοσοφούμε, διαφωνούμε συχνά. Το πολυτιμότερο όμως είναι πως είναι πιστός και με αγάπη. Νομίζω πως σήμερα η καλύτερη ευχή είναι να μοιάσεις στον Άγιο σου…

Κώστας Ζουρδός

Πορφύρας στα μαυροκόκκινα…




Με τον Μανόλη Γεραπετρίτη αρχηγό και τον αείμνηστο Πρόεδρο Ανδρέα Πολίτη στην φωτογραφία αλλά και με όλους τους αγαπημένους αθλητές του Πορφύρα στην αναμνηστική φωτογραφία για άλλον έναν αγώνα. Το καμάρι της Φρεαττύδας σε έναν ακόμα αγώνα ποδοσφαιρικής ικανότητας και ήθους…

Κώστας Ζουρδός

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις...




«Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω, εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι για αυτό που αξίζουν, αλλά για αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια μας, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα, όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα, όταν οι άλλοι κοιμόνταν. Θα άκουγα, όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα! Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα μου, αλλά και την ψυχή μου. Θεέ μου, αν μπορούσα θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα πότιζα με τα δάκρυά μου τα τριαντάφυλλα, για να νιώσω τον πόνο από τα αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους. Θεέ μου αν είχα ένα κομμάτι ζωή...δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους που αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα. Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται.! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά, αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από τους ανθρώπους. Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάκτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

13 λόγοι για να ζεις




 Σε αγαπώ, όχι για αυτό που είσαι...αλλά για αυτό που είμαι εγώ όταν είμαι κοντά σου.
Δεν αξίζει να κλαις για κανέναν. Όσοι αξίζουν τα δάκρυα σου, δεν θα σε κάνουν ποτέ να κλάψεις...
Επειδή πιστεύεις ότι κάποιος δεν σε αγαπάει όσο εσύ θα ήθελες...δεν σημαίνει ότι δεν σε αγαπά με όλη την καρδιά του.
Αληθινός φίλος είναι αυτός που σου κρατάει το χέρι...και ταυτόχρονα αγγίζει την καρδιά σου.
Ο χειρότερος τρόπος ν' αγαπάς κάποιον, είναι να κάθεσαι δίπλα του, αλλά αυτός να μην είναι πραγματικά εκεί.
Μην σταματάς ποτέ να χαμογελάς, ακόμα και αν είσαι δυστυχισμένος...κάποιος ίσως ερωτευθεί το χαμόγελο σου.
Μπορεί απλά να είσαι ένα άτομο σε όλο τον κόσμο...αλλά για κάποιο άτομο μπορεί να είσαι ο κόσμος όλος.

Η Αγάπη...




Η αγάπη δεν λυγίζει στον πόνο της καρδιάς μας αλλά στην αγάπη του άλλου.
Η αγάπη δεν φανερώνεται εύκολα στο λόγο αλλά στο βλέμμα της ελπιδας.                                  Η αγάπη δεν καταστρέφεται με την αδιαφορία αλλά ενδιαφέρεται για την αδυναμία του άλλου.
Η αγάπη δεν τρέχει μαζί με τον θυμό αλλά τον προσπερνά με γρήγορο βηματισμό για να συναντήσει την αδελφή της την ταπείνωση.
Η αγάπη δεν κοιμάται χωρίς να συγχωρήσει τον άλλον.
Η αγάπη δεν καταδικάζει τον άλλον αλλά σταυρώνεται και δεν σταυρώνει.
Ας μην αφήνουμε το χρόνο να φεύγει. Κάποια μέρα θα ναι πολύ αργά για να δείξουμε την αγάπη μας.

Ας ξεκινήσουμε… Σήμερα…

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Άγιος Δημήτριος Πειραιά, η μεγάλη των θεολόγων σχολή...




Ο Άγιος Δημήτριος Πειραιά είναι μια από τις πολλές σπουδαίες ενορίες της Μητροπόλεως Πειραιώς. Μια ενορία που και στις μέρες μας συνεχίζει την ιεραποστολική της μαρτυρία σε όλους τους τομείς της διακονίας στο χώρο της Εκκλησίας. Μερικά στοιχειά που είναι ιδιαίτερα σημαντικά για την ενορία του Αγίου Δημητρίου Πειραιά είναι ότι έχει δώσει στην τοπική εκκλησία τα περισσότερα στελέχη στον τομέα της νεότητας και στον Ιερό Κλήρο. Το εντυπωσιακότερο από όλα είναι ότι από την ενορία του Αγίου Δημητρίου Πειραιά έχουν σπουδάσει αρκετοί νέοι και νέες την ορθόδοξη θεολογία- ίσως οι περισσότεροι από κάθε άλλη ενορία του Πειραιά- δημιουργώντας μια παράδοση και μια ιδιαίτερη σχολή σκέψης βασισμένη στην παράδοση που έχει εφαρμογή στο σήμερα. Οι δεσμοί της ενορίας του Αγίου Βασιλείου και του Αγίου Δημητρίου Πειραιά ήταν πάντα μια σχέση αγάπης, αλληλοεκτίμησης και δυνατής σχέσεις μεταξύ των στελεχών. Δεν είναι τυχαίο που στους αγαπητούς Αγιοδημητριώτες στην φωτογραφία έχει «τρυπώσει» και ένας αγιοβασιλιώτης. Για την ιστορία σε κάθε κατασκηνωτική περίοδο υπήρχαν τρομερές ποδοσφαιρικές μάχες μεταξύ των δύο ενοριών με αμφίρροπα αποτελέσματα. Στο μπάσκετ η ομάδα του Αγίου Δημητρίου ήταν αξεπέραστη. Και σήμερα η ενορία του Αγίου Δημητρίου Πειραιά συνεχίζει την πορεία της ευλογημένα στο χώρο της διακονίας. Για όλα αυτά τα σπουδαία, σας ευχαριστούμε...

Κώστας Ζουρδός

Ήφαιστος – Πορφύρας 1-2



                        Από τον Δημοσιογράφο Νίκο Δελαγραμμάτικα, Πειραϊκα Σπορ, 1980


Ένας ορεξάτος για διάκριση και γεμάτος…αχόρταγες διαθέσεις Πορφύρας απέκλεισε στο κύπελλο με 2-1 τον Ήφαιστο που φάνηκε ανώτερος του κατά μια κατηγορία μόνο στα χαρτιά. Το προχθεσινό ηρωικό παιχνίδι του γηπέδου Νικαίας, ασφαλώς δεν διεκδικεί τίποτα ιδιαίτερο στον τομέα της ποιότητας όμως το «σασπένς» που πρόσφερε του έδωσε μια άλλη οντότητα. Οι Φρεατυδιώτες παίζοντας ποδόσφαιρο ουσία, αλλά και θεάματος, υπερείχαν στα διαστήματα 30΄-55΄, 80΄-90΄. Από την άλλη μεριά οι ηττηθέντες όσο είχαν την πρωτοβουλία των κινήσεων ήταν φλύαροι. Παίδευαν την μπάλα ώσπου να την δώσουν. Σαν φυσικό ακόλουθο των παραπάνω έκαναν μια ευκαιρία (στο 17΄ με τον Σύρμα ), εκτός του τέρματος τους. Παρόλο που είχαν περιθώρια και ικανότητες για περισσότερα πράγματα. Αυτά για την καθαρή αγωνιστική δραστηριότητα των ομάδων. Γενικότερα πάντων ο ΑΟΦΠ πήρε δίκαια την αυτή την νίκη-έκπληξη. Βέβαια και οι δύο πλευρές υποστηρίζουν ότι αν μπορούσαν να αγωνιστούν τα εκ των μεταγραφών αποκτήματα τους, η κατάσταση θα ήταν διαφορετική. Τέλος πάντων…

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Στα ήρεμα νερά της Χαλκίδας…




1992, εκδρομή της κατασκήνωσης στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο και στάση στην Χαλκίδα. Η μέρα εκείνη ήταν ξεχωριστή για πολλούς από εμάς. Αλλά και για τους τέσσερις εικονιζόμενους. Την μέρα της εκδρομής, στον Τίμιο Σταυρό Μαμφούς, γινόταν η κουρά της Μαριάνθης Λαμπρινούδη     ( αδερφή Μαρκέλλα σήμερα, κατά σάρκα ξαδέρφη μου) υποδιευθύντρια του Ραδιοφωνικού Σταθμού και στέλεχος της Μητροπόλεως Πειραιώς. Μια από τις ομορφότερες κατασκηνωτικές περιόδους με τον π. Πολύκαρπο Μπόγρη Αρχηγό, τον Γιώργο Μπήτρο Υπαρχηγό, Παύλο Μαραγκουδάκη και Κώστα Ζουρδό ομαδάρχες (όλοι στην φωτογραφία). Από αυτήν την κατασκηνωτική περίοδο « βγήκε» μια όμορφη συνεργασία με τον π. Πολύκαρπό τον Παύλο Μαραγκουδάκη και εμένα τον χειμώνα στις κατηχητικές συντροφιές της ενορίας του Αγίου Νείλου. Έτσι για την ιστορία, για να μην λένε ότι τα νερά της Χαλκίδας είναι τρελά. Εμάς μας ένωσαν…

Κώστας Ζουρδός

Πορφύρας, η ομάδα του Ποιητή…





 Ο Αθλητικός Όμιλος Πορφύρας,  ιδρύθηκε το 1957 στην περιοχή της Φρεαττύδας ως αμιγώς ποδοσφαιρικό σωματείο από μία συνοικιακή παρέα. Ως επωνυμία επιλέχθηκε το όνομα ενός ποιητή που μεγάλωσε και έζησε στην περιοχή, του Λάμπρου Πορφύρα (1879-1932). Ο ποιητής αγάπησε βαθιά την Φρεαττύδα και σε κάθε ευκαιρία εξυμνούσε την ομορφιά της περιοχής. Στην πλατεία της Φρεαττύδας σε ένδειξη ανταμοιβής για την πολιτιστική προσφορά του ποιητή υπάρχει η προτομή του ως ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης. Πρωτεργάτης της προσπάθειας ίδρυσης του σωματείου, υπήρξε ο Γεράσιμος Βουλάς, επί σειρά ετών Πρόεδρος του συλλόγου στη μετέπειτα πορεία του. Αξιόλογη ήταν  η δράση του αείμνηστου Ανδρέα Πολίτη τα μετέπειτα χρόνια, του Μηνά Κωνσταντόπουλου αλλά και άλλων σπουδαίων παραγόντων. Στις 10 Φεβρουαρίου 1958, με την απόφαση Νο 380/10.2.1958 του Πρωτοδικείου Πειραιά εγκρίθηκε η ίδρυση του Α.Ο.Φ. Πορφύρας με αντικείμενο το ποδόσφαιρο. Στις 23 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε Συνέλευση από τη Διοικούσα Επιτροπή με θέμα την ίδρυση του Ομίλου. Στις 17 Αυγούστου έλαβε χώρα η Πρώτη Γενική Συνέλευση. Τα πρώτα γραφεία του Πορφύρα στεγάστηκαν σε οίκημα που παραχώρησε ο φίλαθλος Προκόπης  Πανταλέων στην Ακτή Θεμιστοκλέους 38. Στα τέλη της δεκαετίες του 1970 η ομάδα ανέβηκε δύο κατηγορίες στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς. Το 1980 το ποδοσφαιρικό τμήμα συμπληρώθηκε με Τμήμα Εφήβων και Παιδική Ακαδημία. Το 1981 ο Πορφύρας επιλέγεται ως αντίπαλος της Εθνικής Ελλάδος, για φιλικό αγώνα προετοιμασίας για την αναμέτρηση της τελευταίας με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας στα πλαίσια των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982. Το 1982 η ομάδα ανεβαίνει στην Α' Κατηγορία Πειραιώς. Την αγωνιστική περίοδο 2000-01 ο σύλλογος επέστρεψε στη Β' Κατηγορία Πειραιά.