Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

Φύλαγε τον εαυτό σου, φίλε αδερφικέ...



Όταν ήμασταν παιδία παίζαμε σε κάτι ξεχαρβαλωμένες λίγες κούνιες ξεβαμμένες και λερώναμε τα χέρια μας με τις μπογιές που στην συνέχεια βάζαμε στο στόμα. Νερό πίναμε από όπου βρίσκαμε από βρύσες που υπήρχαν στα πάρκα κολλώντας το στόμα μας στο κρύο της σιδερικό η στο λάστιχο που έξεχε. Πίναμε από το ίδιο μπουκάλι και κανείς μας δεν έπαθε ποτέ τίποτα. Το νερό είχε την ίδια γεύση με αυτό που πίνουμε τώρα ως εμφιαλωμένο. Τρώγαμε πατατάκια, γαριδάκια και πίναμε αναψυκτικά αλλά δεν ήμασταν ποτέ παχύσαρκοι γιατί τρέχαμε συνεχώς στις γειτονιές και στις πλατείες και δεν καθόμασταν στις πολυθρόνες και στους υπολογιστές. Κατασκευάζαμε αυτοσχέδιες μπάλες από κουτάκια και τρέχαμε με σπασμένα τα φρένα στα τσιμέντα ματώνοντας γόνατα και αγκώνες. Γκρεμοτσακιζόμασταν. Σπάζαμε χέρια και πόδια. Πονούσαμε. Κλαίγαμε. Μπαίναμε στις μισοτελειωμένες πολυκατοικίες και δανειζόμασταν φυσοκάλαμα και ασβέστη και παίζαμε πόλεμο. Και χτυπούσαμε. Και τσακωνόμασταν. Δεν βάζαμε τους γονείς μας να κάνουν μήνυση στον εργολάβο που άφηνε αφύλακτη την οικοδομή και ούτε βάζαμε τους γονείς να μαλώσουν μεταξύ τους για τους τσακωμούς μας.

Μετά των Αγίων...!


Ο διάδρομος προς την Εντατική είναι τελείως ήσυχος. Ασυνήθιστο αυτό, είναι πρωί, ώρα εργασίας, με την καθημερινή ρουτίνα, το στρώσιμο των κρεβατιών, την περιποίηση των ασθενών, την επίσκεψη των γιατρών, τις οδηγίες δεξιά και αριστερά. Σήμερα δεν ακούγεται τίποτε, ούτε καν οι συνηθισμένοι και τόσο εκνευριστικοί ηλεκτρονικοί βόμβοι κάθε είδους από τους αναπνευστήρες, τα μόνιτορ, τις αντλίες έγχυσης. Η Μονάδα δεν είναι άδεια--χθες βράδυ είχε έξι αρρώστους μαζί με την Κατερίνα: δεν μπορεί να βγήκαν όλοι τόσο νωρίς. Κι όμως είναι ήσυχη, σαν άδεια εκκλησία.
     Πλησιάζω στην είσοδο. Από τη μισανοιχτή πόρτα βλέπω τα παραβάν αραδιασμένα με τάξη γύρω από το πρώτο κρεβάτι. Δεν είναι κανείς από πίσω. Παραμερίζω ένα και μπαίνω, κλείνοντας πίσω μου.
     Η Κατερίνα είναι τελείως ήσυχη, θαρρείς πώς κοιμάται. Αν ανασαίνει, είναι τόσο ρηχά που δεν φαίνεται. Το άτριχο κεφάλι της είναι γερμένο στο πλάι, όπως και χθες. Το χλωμό ανέκφραστο πρόσωπο είναι ακόμη πιο χλωμό στο φως της μέρας. Η κουβέρτα είναι ευθυγραμμισμένη με τους ώμους, στη σωστή θέση. Είναι ήρεμη, γαλήνια, αξιοπρεπής. 
   Κοιτάζω το μόνιτορ: είναι κλειστό. Βάζω την παλάμη μου ανάστροφη μπροστά στα μισάνοιχτα χείλη της: τίποτε. Ψάχνω τον καρπό του χεριού της κάτω από την κουβέρτα, ψηλαφώ την αρτηρία: τίποτε κι εδώ. Η Κατερίνα είναι ‘μετά των αγίων’.
     Κάνω το σταυρό μου και βγαίνω. Από τη θέση της στο γραφείο η προϊσταμένη μου ρίχνει μια ματιά όλο νόημα. «Μόλις πριν από λίγο», λέει σιγανά, λυπημένα. «Ακόμη δεν ειδοποίησα κανέναν». Οι υπόλοιποι ασθενείς, σε διάφορα στάδια εγρήγορσης, οι νοσηλευτές σκόπιμα απασχολημένοι καθένας με τη δουλειά του, προσπαθούν να φερθούν όσο γίνεται πιο ‘φυσικά’ στην ατμόσφαιρα της εκκλησίας που αυθόρμητα έχει δημιουργηθεί πρωί πρωί στην Εντατική.
     Η Κατερίνα, μετά από 42 έτη ζωής στη γη, είναι πλέον αιώνια μετά των αγίων.
     Χωρίς εισαγωγικά.

Ρεμβασμός του Αυγούστου

 Αποτέλεσμα εικόνας για Ρεμβασμός του Αυγούστου
ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ 


Σ​​τη σημερινή ελλαδική πραγματικότητα η ελπίδα βασίζεται μόνο στη «λογική» της τυχαιότητας. Iδού παράδειγμα τυχαιότητας που θα συνιστούσε ελπίδα:
Στις τακτές προθεσμίες επιλέγεται, από τον συμπτωματικό της χρονικής στιγμής πρωθυπουργό και με τις γνωστές θεσμικές αλχημείες, ένας καινούργιος «Πρόεδρος της Δημοκρατίας». Aπολύτως και μόνο διακοσμητικός, όπως επιτάσσει το «προοδευτικό» μας Σύνταγμα. Oμως ο επιλεγμένος τυχαίνει, όλως παραδόξως, να μην ανέχεται τον ρόλο της απατηλής φιοριτούρας, της «γλάστρας» όπως λέμε στην καθ’ ημάς argot. Tου είναι αδιανόητο και οδυνηρό να απολαμβάνει τιμές και σεβασμό Προέδρου Δημοκρατίας σε μια γελοιώδη παρωδία δημοκρατίας.
Διαπιστώνει, όπως κάθε αμερόληπτος εχέφρων, ότι το πολίτευμα στην Eλλάδα είναι στις ετικέτες μεν «δημοκρατία», αλλά στην πραγματικότητα στυγνή πρωθυπουργοκεντρική απολυταρχία. Δεν υπάρχει «διάκριση εξουσιών»: ο πρωθυπουργός «διορίζει» τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας όπως και τον πρόεδρο της Bουλής, τους προέδρους των ανώτατων δικαστηρίων, τους αρχηγούς των ενόπλων δυνάμεων – το «προοδευτικό» μας Σύνταγμα δεν προβλέπει κανένα θεσμό ελέγχου του πρωθυπουργού.

Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

«Αόρατα παιδιά»: Ένα συγκλονιστικό βίντεο για τα παιδιά με αναπηρία στα σχολεία



Από τα 200.000 παιδιά με αναπηρία στην Ελλάδα, εκτιμάται ότι μόνο το 15% πηγαίνει σχολείο.Το υπόλοιπο 85%, δηλαδή περίπου 170.000 παιδιά, παραμένουν «αόρατα» από τις εκπαιδευτικές κοινότητες, περιορίζοντας τις πιθανότητες τους να γίνουν ορατοί πολίτες στο μέλλον.Το μείζον αυτό θέμα παρουσιάζει η ActionAid με ένα βίντεο και μας καλεί να υπογράψουμε στο www.actionaid.gr/aoratapaidia προκείμενου τα παιδιά με αναπηρία να γίνουν ορατά σε όλα τα σχολεία…

Γονείς γεμάτοι ενοχές....


O π. Χαράλαμπος (Λίβυος) Παπαδόπουλος μίλησε στον παιδικό σταθμό-νηπιαγωγείο της Ι.Μ. Πειραιώς, το Νοέμβριο του 2016 με θέμα: «Γονείς γεμάτοι ενοχές.... ». Προσδιόρισε τα είδη, εξήγησε τον τρόπο γέννησης, ύπαρξης και λειτουργίας των ενοχών και συζητώντας με νέους γονείς πρότεινε τρόπους αντιμετώπισης των ενοχών/τύψεων δίνοντάς μας κλειδιά απενοχοποίησης.

Σταχυολογώντας μερικά από αυτά που ανέφερε:

«Ο ενοχικός, παθολογικά, άνθρωπος είναι ασυμφιλίωτος με τον ευατό του δεν μπορεί να δεχτεί ότι δεν είναι ο τέλειος που φαντάζεται ο ίδιος ή αυτός που που «πρέπει» να είναι σύμφωνα με τους άλλους»
«Τα όρια και οι διακριτοί ρόλοι στη οικογένεια εμπλουτίζουν, ωριμάζουν και διαμορφώνουν την προσωπικότητα των παιδιών.»

Πηγή: www.antifono.gr.

Αρχιεπίσκοπος Κρήτης: ''Αν συνεχίσει ο κόσμος έτσι, είμαι εντελώς απαισιόδοξος''


“Είτε με τιμήσουν είτε όχι δεν έχει κανένα νόημα για εμένα. Είναι περιττοί οι εορτασμοί. Η θέση του Αρχιεπισκόπου έχει μόνο μία έννοια, αυτή της προσφοράς στον άνθρωπο”.
Την επόμενη εβδομάδα η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Εκκλησίας της Κρήτης οργανώνει εκδηλώσεις για τον εορτασμό των 11 χρόνων της Αρχιεπισκοπικής Διακονίας του Αρχιεπισκόπου Κρήτης κ.κ. Ειρηναίου.
Η “Π” μίλησε με τον κορυφαίο ιεράρχη της Κρήτης για τη ζωή του από την εποχή που ήταν παιδί και βοηθούσε τους γονείς του στα χωράφια στο μικρό χωριό που γεννήθηκε στο Ρέθυμνο μέχρι σήμερα. Για τον δάσκαλο που τον ενέπνευσε να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο, τον μόνο δρόμο που θέλησε στη ζωή του, τους νέους που συναντάει και μοιράζονται μαζί του τις αγωνίες και τους φόβους τους, τις οικογένειες που στερούνται ακόμη και τα στοιχειώδη για να ζήσουν.
“Ευτυχία για μένα” λέει, “είναι η σχέση που νιώθω ότι έχω με τον Θεό και η θέλησή μου να συνεχίσω να προσφέρω στους ανθρώπους.
“Δεν έχω καμία άλλη επιθυμία” σημειώνει ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης που τα χρόνια της κρίσης προσφέρει ολόκληρο τον μισθό του σε εκείνους που χρειάζονται βοήθεια.
“Δεν θεωρώ ότι μου χρειάζονται τα χρήματα” αναφέρει και τονίζει ότι όσοι αγαπούν τον Θεό είναι αδύνατον να μην αγαπούν και να μην νοιάζονται για τους ανθρώπους, τα ζώα, τη φύση”.

Η ενορία του Αγίου Βασιλείου Πειραιά…και ο νόμος Τρίτση.

                                                         Β! ΜΕΡΟΣ


Την Πρωταπριλιά του 1987, η Εκκλησία οργάνωσε μεγάλο συλλαλητήριο ενάντια στον υπό ψήφιση «Νόμο Τρίτση» (Ν. 1700/1987) για την εκκλησιαστική περιουσία (και όχι μετά την ψήφιση όπως εκ παραδρομής έγραψα στο πρώτο μέρος) και τη συμμετοχή λαϊκών στα εκκλησιαστικά και μητροπολιτικά συμβούλια.


 Το πλήθος, όπου κυριαρχούσαν αριθμητικά οι κληρικοί, οι μοναχοί και οι μοναχές, πορεύθηκε από τον ναό του Αγίου Κωνσταντίνου στην Ομόνοια, προς το Σύνταγμα, πλημμυρίζοντας το αθηναϊκό κέντρο. Οργανωτές της κινητοποίησης ήταν τρεις νέοι μητροπολίτες με λαμπρό, όπως αποδείχθηκε, μέλλον: ο Δημητριάδος Χριστόδουλος (μετέπειτα αρχιεπίσκοπος), ο Θηβών Ιερώνυμος (νυν αρχιεπίσκοπος) και ο Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος (νυν Θεσσαλονίκης).

Μίριαμ Φρανκ: «Ο ξεριζωμός άφησε βαθύ σημάδι στη ζωή μου»

Αποτέλεσμα εικόνας για Μίριαμ Φρανκ: «Ο ξεριζωμός άφησε βαθύ σημάδι στη ζωή μου»
 Εμυ Ντούρου


Η συγγραφέας Μίριαμ Φρανκ γεννήθηκε στην Ισπανία του εμφύλιου πολέμου και έζησε τα πρώτα χρόνια της στη Γαλλία του Βισί. Το 1941, σε ηλικία πέντε χρόνων, επιβιβάστηκε μαζί με τη μητέρα της στο πλοίο «Serpa Pinto» με προορισμό το Μεξικό για να γλιτώσουν από τις μαζικές συλλήψεις των Εβραίων και τα στρατόπεδα εξόντωσης. 
Πλησιάζοντας στην εφηβεία, η οικογένειά της μετανάστευσε στη Νέα Ζηλανδία, όπου η ίδια σπούδασε Ιατρική. Επέστρεψε στην Ευρώπη για το μεταπτυχιακό της και παντρεύτηκε τον Γερμανό ζωγράφο Ρούντολφ Κόρτοκρακς με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες. Το Documento μίλησε μαζί της με αφορμή την κυκλοφορία του πρώτου τόμου της αυτοβιογραφίας της «Εξόριστη σε τρεις ηπείρους – Ιστορίες μιας νομαδικής ζωής» (μτφρ. Καρίνα Λάμψα) στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καπόν.
Τι σας ώθησε να γράψετε το βιβλίο «Εξόριστη σε τρεις ηπείρους»;
Ξεκίνησα να γράφω το βιβλίο ωθούμενη από την ανάγκη να ξεδιπλώσω και να κατανοήσω μια πολύ περίπλοκη ζωή. Οπως έγραφε ο Αργεντινός συγγραφέας Εκτορ Τισόν, το έργο του οποίου μετέφρασα, η γραφή είναι μια διαδικασία διευκρίνισης. Για να καταφέρει να εξετάσει κάποιος μια ιδέα ή μια εμπειρία και να αναζητήσει τον καλύτερο τρόπο ώστε να τη μεταφέρει στους αναγνώστες, απαιτείται βαθιά κατάδυση στο θέμα και κατανόησή του από κάθε πλευρά. Ετσι αναγνώρισα τη σημασία τού να μοιράζομαι την ιστορία μου με τους άλλους. Αφηγούμενη τις εμπειρίες μου που καθορίστηκαν από σημαντικότατα ιστορικά γεγονότα και τα μαθήματα ζωής που πήρα από αυτά, θέλησα να εμπνεύσω ελπίδα στους αναγνώστες μου. Στόχος μου ήταν να χρησιμοποιήσω την ιστορία μου ως εφαλτήριο για να ενθαρρύνω μεγαλύτερη ανοχή και κατανόηση μεταξύ των ανθρώπων.

Ο Αλβανίας Αναστάσιος στο χωριό των προγόνων του


assos1

Ρίγη συγκίνησης κατά τη επίσκεψη του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας κ. Αναστάσιου στην Άσσο. Το χωριό των προγόνων του, το χωριό του παππού του!
Κοντοστάθηκε στην ελιά όπου ακούμπησε και δίδαξε πριν από 250 περίπου χρόνια ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Σε εκείνο το σημείο κοντοστάθηκε και προσευχήθηκε.
Φτάνοντας στην εκκλησιά του χωριού, που ήταν στολισμένη, τον υποδέχτηκε ο εφημέριος του ναού π. Χαράλαμπος Χαρίτος ενώ τον προσφώνησε ο Γιώργος Κοκκόλης. Ο ίδιος, φανερά συγκινημένος, ζήτησε να φωτογραφηθεί με τους κατοίκους του χωριού, με τους συχωριανούς του.
Παίρνοντας εικόνες από την Άσσο που τόσο λάτρεψε, παίρνοντας εικόνες από την εγκάρδια φιλοξενία των Κεφαλλονιτών και του Μητροπολίτη Δημήτριου σήμερα το πρωί αναχώρησε για την Αλβανία ολοκληρώνοντας με τον πιο όμορφο τρόπο την πενθήμερη επίσκεψη του στη Κεφαλονιά.
Μακαριώτατε σας ευχαριστούμε για όλα!

                                        assos2

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Η ενορία του Αγίου Βασιλείου Πειραιά…και ο νόμος Τρίτση.


                                                          Α! ΜΕΡΟΣ


Η δράση της ενορίας του Αγίου Βασιλείου την περίοδο της Ποιμαντικής ευθύνης του Μητροπολίτου Πειραιώς Καλλίνικου (εκτός από τα θέματα νεότητας) ήταν πολυσήμαντη με συμμετοχή σε γεγονότα της σύγχρονης εκκλησιαστικής ιστορίας. Ένα από αυτά θα εξετάσουμε παρακάτω προσπαθώντας να θυμίσουμε εν συντομία την ιστορία και το κλίμα μιας εποχής περασμένης όχι τόσο μακρινής που για πολλούς από εμάς ήταν η αρχή της εφηβείας η της ενηλικίωσης μας.

Ο Τόλης, η Ζωή και ο…Βασίλης.



                                                   Απο τις προσωπικές μας ιστορίες.


Καταλαβαίνω ότι στην ανάγνωση του τίτλου του άρθρου μας θα απορεί κανείς και θα αναρωτιέται τη δουλεία έχει ο Τόλης Βοσκόπουλος, η Ζωή Λάσκαρη και ο Αγαπημένος μας φίλος Βασίλης Καραγιάννης. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

H Λάσκαρη στις ζωές μας


 Αποτέλεσμα εικόνας για H Λάσκαρη στις ζωές μας






 ΣΠΥΡΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

 

Αυτό που πονάει περισσότερο είναι η συνειδητοποίηση της απουσίας μιας γυναίκας, η οποία αποτελεί κομμάτι των παιδικών μας χρόνων. Την αποχωριζόμαστε με υπόκλιση και δάκρυα για όλα όσα μας άφησε και, βασικά, για τα διδάγματα τα οποία μας κληροδότησ.

«Πέθανε, σε ηλικία 72 ετών, η ηθοποιός Ζωή Λάσκαρη, μια από τις διασημότερες σταρ του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Η ηθοποιός βρέθηκε νεκρή σήμερα, Παρασκευή, στο σπίτι της στο Πόρτο Ράφτη».
Μια είδηση τριάντα λέξεων σαν τριάντα συνεχόμενες σφαλιάρες στο πρόσωπο, αλλά αυτό που πονάει περισσότερο είναι η συνειδητοποίηση της, στο εξής, απουσίας μιας γυναίκας, η οποία αποτελεί κομμάτι των παιδικών σου χρόνων. Ταυτόχρονα, αποτελεί και το απόλυτο παράδειγμα προς μίμηση, η ζωή της Ζωής κερνάει διδάγματα συμπεριφοράς προς όλους μας.

ΑΠΟΦΕΥΓΩ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ…



Μου έλεγαν κάποιοι γνωστοί αυτές τις μέρες,νέοι και νέες,ότι δυσκολεύονται να πάνε στη θάλασσα,
λόγω της εμφάνισής τους. Δεν αντέχουν, λέει, τα βλέμματα του κόσμου, την υποτίμηση που εισπράττουν,την αίσθηση της απόρριψης και γελοιοποίησης για την εικόνα τους. Με αφορμή αυτό,
σκέφτηκα να σου πω φιλικά τα εξής: Ποτέ μη πληγώσεις άνθρωπο για κάτι που συμβαίνει στη ζωή του, ή για κάποιο σωματικό ή ψυχικό χαρακτηριστικό του. Άλλος είναι υπέρβαρος, άλλος παχύσαρκος, άλλος ελλιποβαρής. Άλλος έχει σπυράκια, λιπαρό δέρμα, μια ουλή στο πρόσωπο, έντονη πιτυρίδα, μεγάλη μύτη, στραβά δόντια, κυτταρίτιδα, αραιά μαλλιά, μιλάει ψευδά, τρώει τα νύχια του, δεν ακούει καλά, μυρίζουν τα χνώτα του, περπατά και κουτσαίνει, δεν βλέπει καλά, δεν κάνει παιδιά, τρέμει, ξεχνά, είναι ψηλός, είναι κοντός, θηλυπρεπής ή πολύ αρρενωπός, φοβάται τις κατσαρίδες, τα ύψη, το σκοτάδι, το ασανσέρ, αργεί να παντρευτεί, δεν βρίσκει δουλειά, δεν ποστάρει φοβερές ατάκες στο φέης. Και άλλα πολλά….Μια σου λέξη ή γκριμάτσα, μια κοροϊδία ή ειρωνία,
ένα αστείο, ένα βλέμμα γελοίο, μια φατσούλα ¨έλεος¨, μια δήθεν αφελής ερώτηση– 4 χρόνια παντρεμμένοι κι ακόμα να κάνετε παιδάκι, ε;.. - ,μπορεί να τον διαλύσει. Εντελώς όμως. Ερείπιο.
Να τον κάνει να καταρρεύσει για μέρες και μήνες. Να πέσει σε κατάθλιψη κι απόγνωση.

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Να βροντοφωνάξουμε σε όλη τη γη ζούμε για μια αγάπη δυνατή…




Όταν πλησίαζε τέλος Αυγούστου ο καθένας επέστρεφε από της διακοπές του που ήταν είτε κάποιες μέρες στον Παππού και στην Γιαγιά, είτε στην Κατασκήνωση, είτε για τους τυχερούς οικογενειακές διακοπές με όλα τα μέλη της οικογένειας. Πάντα το τέλος των διακοπών έφερνε ένα γλυκό σφίξιμο στην καρδιά και μια άηχη πίκρα αποχωρισμού. Τότε αναλάμβανε δράση για να ηρεμήσει την καρδιά τα παιδικά και εφηβικά μας στέκια, η πλατεία, η γειτονιά και κυρίως η συντροφιά.

Ελευθερία ή σιωπή…



Πυρκαγιές καίνε τη χώρα με τεράστιες οικολογικές συνέπειες, άνθρωποι καθημερινά αυτοκτονούν αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης και των επιπτώσεων στην ψυχή μας, τρομοκρατικά χτυπήματα στην Ευρώπη, τροχαία δυστυχήματα με ολέθριες συνέπειες, μια χώρα σε αναβρασμό, ένας κόσμος σε περιδίνηση και ένα ερώτημα να πλανιέται πόσο φτηνή έχει γίνει η ανθρώπινη ζωή; Και βέβαια το κύριο ερώτημα είναι τι κάνουμε εμείς για όλα αυτά;

Οι παππούδες μας ήξεραν να μπολιάζουν τα φυτά τις κατάλληλες εποχές να καλλιεργούν τη γη για να καρπίσει. Δεν νόθευαν τις διαδικασίες παραγωγής για το κέρδος δεν αλλοίωναν την φυσική ανάπτυξη των καρπών για το κέρδος. Ήξεραν ότι θα πεθάνουν, έσκαβαν όμως τη γη για τους επερχόμενους, αλλά ίσως και για τη γη την ίδια. Ήξεραν ότι οποιαδήποτε "ισχύ" κι αν είχαν, η ισχύς αυτή δεν θα είχε ευεργετικά αποτελέσματα, αν αυτοί δεν υπάκουαν στις εποχές, αν δεν πρόσεχαν τους ανέμους, αν δεν σέβονταν την θάλασσα που τάιζε γενιές, αν δεν έκοβαν τα δέντρα την ώρα που έπρεπε και αν δεν άφηναν στο μούστο τον καιρό που του χρειαζόταν για να βράσει. Σεβόντουσαν τη ζωή και την ελευθερία του άλλου.

Μια αιωνιότητα και μια Ζωή…Καλό σου ταξίδι.



Μας ταξίδεψες τα βράδια της ασπρόμαυρης τηλεόρασης με τις ταινίες σου, τα μάτια μας έτρεξαν από δάκρια χαράς και λύπης, είσαι το ομορφότερο κορίτσι που ταρακουνούσες την εφήμερη ζωή μας, Ζωή. Καλό σου ταξίδι….

Πέθανε η Ζωή Λάσκαρη!


Πέθανε η Ζωή Λάσκαρη! | Newsit.gr


Μια σπουδαία ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου και ένας σπουδαίος άνθρωπος όπως λένε όλοι όσοι την γνώριζαν, η Ζωή Λάσκαρη έφυγε ξαφνικά σήμερα από την ζωή. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στο Πόρτο Ράφτη. Η Ζωή Λάσκαρη σημάδεψε με τις ερμηνείες της την χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, ενώ σε όλη της την πορεία ανέβασε σπουδαίες θεατρικές παραστάσεις.
Η Ζωή Λάσκαρη, μια από τις μεγαλύτερες σταρ του παλιού ελληνικού κινηματογράφου ξεκίνησε την καριέρα της κερδίζοντας τον τίτλο της «Σταρ Ελλάς», το 1959. Το πραγματικό της όνομα ήταν Ζωή Κουρούκλη (ίδιο με της εξαδέλφης της Zωής Kουρούκλη, γνωστής τότε τραγουδίστριας).

Ο ελεήμων Παππούλης της Νερατζιώτισσας

 pappoulis 1
Γράφει ο Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Ὁ Γέροντας Ἀθανάσιος, ὁ ταπεινὸς λευΐτης τῆς Νερατζιώτισσας στὸ Μαρούσι, ἔμοιαζε ἀπόλυτα μὲ τὸ φιλάνθρωπο Κύριό μας.
Ἦταν ἡ εἰκόνα τῆς ἔμπρακτης ἀγάπης, τῆς ἐλεημοσύνης, τῆς συμπάθειας, ἦταν «εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ».
Ζοῦσε πραγματικὰ σὲ ἕνα παροξυσμὸ ψυχικῆς κενώσεως στὶς ἀνάγκες τοῦ πλησίον, αὐτοπροσφερόταν στοὺς ἐνδεεῖς, στὰ μοναχικὰ πρόσωπα, στοὺς ἀξιοπρεπεῖς, τοὺς ὁποίους οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς κατήντησαν νεοπτώχους, ἐμπεριστάτους. Καὶ ὁ Θεὸς τοῦ ἐλέους καὶ τῶν οἰκτιρμῶν δὲν ἄφηνε ποτὲ τὰ χέρια τοῦ Γέροντος ἀδειανά.
- Κοιμᾶμαι, ἔλεγε χαριτολογώντας, φτωχὸς καὶ ξυπνάω πλούσιος. Χρήματα δὲν ἔχω καὶ χωρὶς χρήματα δὲν μένω.
Καὶ δὲν τὰ ὑπολόγιζε τὰ χρήματα ὁ Γέροντας. Αὐτὰ εἶναι γιὰ νὰ ἀλλάζουν χέρια καὶ νὰ καλύπτουν ἀνάγκες, ἔλεγε.
Ἡ μοναδικὴ ἀξία ποὺ ἔχουν εἶναι ὅτι μὲ αὐτὰ μποροῦμε νὰ ἀγοράσουμε Παράδεισο. Ὁ ἐλεῶν πτωχὸν δανείζει Θεῷ» (Παρ. ιθ΄ 17).
Καὶ τοῦτο γιατὶ τίποτα ἀπὸ ὅσα ὁ ἄνθρωπος σκορπίζει σὲ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ἀνάγκη δὲν πηγαίνει χαμένο.